






Ik ben Sabrina, fotograaf aan huis. Ik kom bij jullie thuis en fotografeer wat er gebeurt. Het ontbijt, de rommel, de jassen op de grond. Niets geregisseerd, alles echt.
Ik kom bij jullie thuis en fotografeer het leven zoals het daar gebeurt. Niet in een studio, niet in een park, niet in jullie mooiste kleren.
Geen fotoshoot dus, maar een bezoek.
Omdat jullie daar leven. In de keuken, in de zetel, in het bad met te veel schuim. En omdat ook het huis verandert. Het behang van de babykamer gaat er ooit af. De potloodstreepjes op de deurlijst worden overgeschilderd. Op een dag pakken jullie dozen in.
Wat jullie nu elke dag zien, zien jullie straks nooit meer.

Elk gezin heeft foto's van de kerstboom. Bijna niemand heeft foto's van een gewone dinsdag.
mijn leven met jonge kinderen ging snel. Alleen wist ik dat toen nog niet.
Op zaterdag en zondag was iedereen thuis. Ik hield van het gevoel dat er niets moest, al bleef het vaak bij dat gevoel. Er was een job, een gezin om te runnen en een huis dat kraaknet moest zijn. Als ik al die ballen in de lucht hield, dacht ik dat ik het goed deed. Wat zat ik ernaast.
Op een van die zaterdagen stond ik zakdoeken te strijken. Achter mijn rug zette mijn oudste de jongste in de wasmand en racete ze ermee door het huis. Ik hoorde hen gieren van plezier. Ik dacht even aan de krassen op de houten vloer, maar vooral zag ik de pret in hun ogen. En toch streek ik verder. Gestreken zakdoeken vond ik toen belangrijk.
Wat zich op de achtergrond afspeelde, was zoveel meer waard. Ook de chaos, als die groter was dan ik wilde. Ook het stof dat altijd te snel terug op de kast lag.
Vandaag woon ik in een ander huis. Er is veel liefde, en het is er stiller. Je hoort muziek op de achtergrond. Als ik terugdenk aan toen, zie ik die wasmand. Ik zie twee trotse gezichten met een handvol regenwormen, na een regenbui in de pas omgespitte moestuin. Ik zie de gekleurde letters op het magneetbord, die altijd weer pipi en kaka vormden. Het was nooit iemand van de twee geweest. Misschien hebben ze daar geleerd om elkaar te beschermen. Dat doen ze nu nog altijd, en het is een van hun mooiste eigenschappen.
Ze zijn intussen 24 en 30. Ik heb laat begrepen hoe onbelangrijk een gestreken zakdoek is.
Mijn fotoalbums tonen de kerstboom, de verjaardagsfeestjes, de uitstapjes. Mooie dagen, maar het waren de uitzonderingen. Ons leven was druk, luid, chaotisch, grappig en soms intens. Zo waren wij. Dat wil ik terugzien, en daar heb ik zo weinig foto's van. Ik zou er veel voor geven om een paar pipi-kaka-foto's meer te hebben.
Daarom kom ik bij jullie thuis. Niet om op te ruimen of jullie mooier te maken dan jullie zijn, maar om vast te houden wat er nu gewoon gebeurt. Zodat jullie het later wél kunnen terugzien.
Het gaat niet alleen om de kinderen die groeien. Ook het huis verandert mee, en dat zie je pas als het voorbij is.
Met z'n tweeën, met z'n drieën. Nog half ingericht, nog alles nieuw.
Speelgoed in de zetel, jassen op de grond, nooit stil.
Een kamer die verhuist, een box die verdwijnt, een kind dat de deur dichtdoet.
Voor de verhuis, voor ze uit huis gaan. Nog één keer zoals het was.
Er is geen goed moment. Er is alleen nu.
Een paar uur bij een gezin, tussen hun gewone bezigheden door. Geen decor, geen "kijk even naar mij".

















Ik werk met het licht dat er al is: zon door de gordijnen, een lamp die oranje gloeit, een raam vol avond.
Daar zit het dromerige in. Niet in een pose.

We spreken elkaar eerst online. Jullie vertellen wie er thuis woont en hoe een gewone dag eruitziet.
Een dag waarop er niets bijzonders gepland staat. Dat is precies de bedoeling.
Ik kom binnen en verdwijn. Ik stuur niets, ik zet niemand neer. Na een kwartier zijn de kinderen me vergeten.
Een afgewerkte reeks in een online galerij. Om te bewaren, en om later terug te zien.
Ik kom niet voor een huis uit een magazine. Ik kom voor jullie.
Liever niet. De speelgoedberg hoort erbij.
Goed zo. Ik vraag niets.
Daarom zien we elkaar eerst in een videocall. Als ik aanbel, ben ik geen vreemde meer.
Niemand is dat aan de ontbijttafel. Daarom wordt het echt.

Soms komt Maarten mee met de camera. Dan krijgen jullie naast de foto's een korte film: de stemmen, het gelach, de föhn, de deur die altijd klemt.
Want over twintig jaar zijn het vaak de stemmen die je het meest mist.
Voor een sessie in Vlaanderen. Woon je verder, dan reken ik de verplaatsing eerlijk mee.
Vertel me wie er bij jullie thuis woont en hoe een gewone dag eruitziet. Ik antwoord persoonlijk.